Asten, 25 janauri 2009

Lieve familieleden, vrienden, collega’s, gasten,

Korte geschiedenis van een kleine ramp.

Donderdagavond 22 januari vertrokken we zoals gewoonlijk weer achter de files aan richting Frankrijk, ons verheugend op een ontspannen weekend in ons huis in Nesle. Net zoals de talloze andere keren, troffen we ons huis aan zoals we het de vorige keer hadden achtergelaten. De korte inspectieronde na aankomst is verworden tot een formaliteit en werken we af zonder ook maar enigszins te verwachten iets vreemds of vervelends tegen te komen.

Om acht uur, vrijdagmorgen, werden we gewekt door de sirene van de brandweerkazerne. Op die manier waarschuwt men de talloze vrijwilligers in de omgeving als er sprake is van brand, een ongeluk of iets van die orde. We weten dat het dan niet lang meer duurt, of we horen de sirenes van de brandweerwagens. Meestal scheuren die ons huis voorbij. Zo niet deze ochtend. De zwaailichten stopten voor onze deur. Omdat we op zolder slapen en vandaar uit niet goed op straat kunnen kijken, zagen we niet meteen wat er aan de hand was. Al enkele jaren staat het huisje van onze overleden buurvrouw leeg, en het leek daar te doen te zijn. Toen we beneden kwamen, bleek echter de voorgevel van onze bibliotheek in een enorm gat in het trottoir gevallen te zijn, met medeneming van de zijmuur van het huisje van de buurvrouw. Of andersom. Meteen werd er hard aangebeld. Omdat de voordeur niet meer open kon, werd hij door de pompiers geforceerd. We moesten meteen ons huis uit. De stroom, het water en het gas werden onmiddellijk afgesloten.

Nesle kent zogenaamde souterrains of galeries, onderaardse gangen, die onderdeel uitmaken van een waar labyrint dat zich wel 30 kilometer verder tot in Péronne uitstrekt. Onze kelders hebben er deel van uitgemaakt. Die galeries zorgen ervoor dat veel huizen scheuren vertonen en dat er spontaan gaten in tuinen en het wegdek kunnen verschijnen. Net voordat wij ons huis kochten, waren enkele precaire plaatsen op het Place du Général Leclerc volgestort met beton. Vermoedelijk is er als gevolg van slecht onderhoud (de gietijzeren leidingen zijn zo'n vijftig jaar oud) een breuk ontstaan in de gemeentelijke waterleiding. Daardoor is er veel zand weggespoeld. Het is niet uitgesloten, dat water en zand een gemakkelijke uitweg in de galeries hebben gevonden, met als gevolg dat de basis onder de fundamenten van enkele huizen was verdwenen.

De pompiers lieten er geen gras over groeien. Het gat, waarin de honderden boeken (waaronder de wetenschappelijke bibliotheek van Annemie op het gebied van voeding, gezondheid, fytotherapie en Traditonal Chinese Medicin, en de complete Karl May- en Arendsoogserie met gesigneerde exemplaren van Paul Nowee van Marcel), de tafel en stoelen, kroonluchter, kasten, marmeren schouw met open haard en geornamenteerde spiegel waren verdwenen, werd dichtgegooid met een speciaal mengsel van zand en stenen. Vervolgens kwam er een grote kraan met grijper die niet alleen de rest van de bibliotheek, maar ook onze mooiste kamer op de etage en een flink stuk van de zolder weg hapte. Op de plek op zolder die werd verwijderd, stonden – conform de wet van Murphy - tientallen schilderijen van Sjef van der Voort, die van drie hoog naar beneden vielen. Achteraf zijn er vraagtekens geplaatst achter de noodzaak om deze ingreep uit te voeren, maar gedane zaken nemen helaas geen keer.

Eenderde van ons huis is vernield. Het huisje van de buurvrouw is met de grond gelijk gemaakt. Het huis van nóg een buurman, dokter Fernet, is zodanig ontzet, dat hij en zijn vrouw zijn geëvacueerd, net als de Turkse pizzabakker die met zijn gezin boven een belendende winkel woont.


’s Avonds zagen we op het Picardische nieuws, dat une des plus belles demeures de Nesle gedeeltelijk vernield was. Daar had je het gat weer, de kraan, de pompiers die probeerden te redden wat er te redden viel. De commandant deed beknopt verslag, de emotionele buurman zei wat, de nieuwslezeres eindigde met de mededeling: les proprietaires, un couple hollandais, sont sauvés. Ils sont en choc.

Inmiddels heeft onderzoek uitgewezen dat ons huis weer opgebouwd kan worden. We zijn echter verder teruggeworpen dan zes jaar geleden, toen we aan de realisering van onze droom begonnen. We zijn een nachtmerrie rijker.

We verwachten, dat we over een paar maanden weer aangesloten zullen zijn op gas, water en elektriciteit. Het bewaard gebleven gedeelte van huis is dan hopelijk ook grondig schoongemaakt en weer te bewonen.

Op onze website, zullen we een fotoverslag van deze uitzonderlijke gebeurtenis zetten.

We houden jullie op de hoogte.

Hartelijke groet,

Marcel en Annemie van der Voort-Crox